5. Voetballen
Vrijdagavond 29 september 2006: voor het eerst sinds 1988 sta ik weer op een voetbalveld. De voetbalclubs DWO, DSO en FC Zoetermeer zijn zeer in hun nopjes met het royale gebaar dat de gemeenteraad vorig jaar heeft gemaakt door voor hen prachtige, eigen kunstgrasvelden te laten aanleggen. Nadat ik in juni de eerste rol kunstgras mocht uitrollen met enkele voetbalbestuurders, was nu een symbolische ingebruikname georganiseerd: de aftrap verzorgen voor een wedstrijd tussen ‘stadsbestuurders’ (raadsleden, burgemeester Jan Waaijer en ikzelf) en D1 van FC Zoetermeer. Om van een goede aftrap verzekerd te zijn, kreeg ik voorafgaand aan de wedstrijd een prachtig paar witte voetbalschoenen overhandigd. Het kunstgras voelde niet eens zo vreemd aan, hoewel de bal wel opvallend goed stuiterde. Meer moeite had ik met de lichte schoenen, want ik heb vroeger altijd op hoge, relatief zware schoenen gespeeld om mijn enkels te ontzien. Het verschil aan gewicht aan de voeten is groot, maar dat mag geen reden zijn voor het povere spel. Ondanks een groot PvdA-gehalte in het team (ook Rob, Nawzad, Ad en Werner deden mee) was de werklust niet voldoende om het jeugdig enthousiasme te kunnen remmen: we verloren met 9-4. Nu ik terugkijk op de elftalfoto, valt me op dat we geen elftal hadden … maar een 9-tal (eerste helft) en deels 10-tal (tweede helft). Tja … geen wonder dat het zo moeilijk te belopen was! Dan laat ik nog buiten beschouwing dat we een groot deel met nog een man minder speelden omdat de scheidsrechter onze burgemeester de rode kaart gaf voor een op zich niet zo heel zware overtreding. Ook in dit opzicht ontvouwde zich een overeenkomst tussen voetballen en politiek: de intentie en hard werken alleen wegen niet genoeg voor een positief oordeel. Daarbij lijken verwachtingspatronen (publiek) en eigen normontwikkeling (het arbitrale trio) dwingender te zijn dan de feitelijke prestaties. De conditie van de politici viel het publiek uiteindelijk behoorlijk mee, zo bleek na de wedstrijd. Jaja, we doen soms nog wel wat anders dan dossierschuiven. Het smaakte in elk geval naar meer, zo viel na afloop bij de uithijgende volksvertegenwoordigers te bespeuren. Concrete plannen zijn er nog niet, maar – zoals de raad betaamt – de kaders voor de toekomst werden al aangegeven.
plaats reactie | lees reacties >
geplaatst door: (0 reacties)
Reageer
Om te reageren moet je geregistreerd zijn als MijnPvdA gebruiker.
Spelregels
Wachtwoord of Gebruikersnaam vergeten?
